Narodowy Instytut Dziedzictwa
Dom

<h2><a href='http://niematerialne.nid.pl/Aktualnosci/details.php?ID=2865'>Nagroda im. Oskara Kolberga</a></h2><p><a href='http://niematerialne.nid.pl/Aktualnosci/details.php?ID=2865'>Zapraszamy do zapoznania się z sylwetkami tegorocznych Laureatów Nagrody im. Oskara Kolberga. </a></p> <h2><a href='http://niematerialne.nid.pl/Aktualnosci/details.php?ID=2867'>Festiwal Kapel i Śpiewaków Ludowych</a></h2><p><a href='http://niematerialne.nid.pl/Aktualnosci/details.php?ID=2867'>W dniach 23-26.06.2016 r. w Kazimierzu Dolnym odbędzie się jubileuszowa - 50. edycja Festiwalu.</a></p> <h2><a href='http://niematerialne.nid.pl/Dziedzictwo_niematerialne/Czytelnia/'>Niematerialne dziedzictwo kulturowe </a></h2><p><a href='http://niematerialne.nid.pl/Dziedzictwo_niematerialne/Czytelnia/'>Zapraszamy do lektury najnowszej publikacji Narodowego Instytutu Dziedzictwa poświęconej ochronie dziedzictwa niematerialnego!</a></p>
> <
spacer
niematerialne.nid.pl > Ochrona dziedzictwa
 
Ochrona niematerialnego dziedzictwa kulturowego
Jednym z kluczowych celów Konwencji UNESCO z 2003 roku jest ochrona niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Ochrona definiowana jest jako środki mające na celu zapewnienie przetrwania niematerialnego dziedzictwa kulturowego, w tym jego:

  • identyfikację,
  • dokumentację,
  • badanie,
  • zachowanie,
  • zabezpieczenie,
  • promowanie,
  • wzmacnianie i przekazywanie, w szczególności przez edukację formalną i nieformalną,
  • jak również rewitalizację różnych aspektów tego dziedzictwa.
Aby chronić niematerialne dziedzictwo kulturowe, potrzebne są środki różniące się od tych, wykorzystywanych do ochrony zabytków, miejsc i przestrzeni naturalnych.
Ochrona rozumiana jest tutaj jako utrwalenie, zachowanie i przekazanie dziedzictwa następnym pokoleniom, co sprawia, że jest ono wciąż żywe, a jednocześnie może się zmieniać i dostosowywać. Dotyczy to przede wszystkim przekazywania umiejętności oraz wiedzy o jego znaczeniu. Ochrona skupia się głównie na procesach przekazywania elementów dziedzictwa niematerialnego z pokolenia na pokolenie, a nie na wytwarzaniu konkretnych środków, za pomocą których jest wyrażane (takich jak przedstawienia taneczne, pieśni, instrumenty muzyczne czy rzemiosło). Polega głównie na podtrzymaniu woli zachowania i przekazania tych aspektów dziedzictwa niematerialnego, które są ważne dla następnych pokoleń przez wspólnoty, grupy i jednostki.
Aby dziedzictwo niematerialne wciąż było żywe, musi przede wszystkim pozostać istotne dla danej społeczności, być regularnie praktykowane i przyswajane w jej obrębie i pomiędzy pokoleniami. Działania mające na celu ochronę muszą zatem angażować wspólnoty, grupy, a w niektórych wypadkach także jednostki, które kultywują takie dziedzictwo. Społeczności same muszą brać udział w identyfikowaniu i definiowaniu niematerialnego dziedzictwa kulturowego – to właśnie one decydują o tym, które praktyki stanowią część ich dziedzictwa kulturowego.
Konwencja UNESCO w sprawie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego ma charakter programowy i zgodnie z jej przesłaniem ochrona powinna być realizowana na dwóch poziomach: międzynarodowym i krajowym.
Na poziomie międzynarodowym państwo może zgłosić element niematerialnego dziedzictwa kulturowego, znajdującego się na jego terytorium, do wpisu na dwie listy Konwencji (zgodnie z jej art. 16 i 17):
1) Listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego wymagającego pilnej ochrony;
2) Listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości.
Aby element mógł zostać wpisany na jedną z międzynarodowych List , musi być wcześniej uwzględniony w jednym z krajowych spisów niematerialnego dziedzictwa kulturowego.
Państwo może również zgłosić krajowe, ponadregionalne i regionalne programy, projekty i działania mające na celu ochronę niematerialnego dziedzictwa, które najlepiej odzwierciedlają cele Konwencji. Po wybraniu zostają one włączone do Rejestru Dobrych Praktyk i są szeroko rozpowszechniane jako doświadczenia, z których skorzystać mogą inne państwa.
Stając się stroną Konwencji państwo bierze na siebie obowiązek opracowania i wdrożenia na poziomie krajowym ogólnokrajowego i wielopoziomowego systemu stałej i konsekwentnej ochrony, między innymi przez dokumentację zjawisk z zakresu objętego zapisami Konwencji oraz stworzenie zgodnie z zapisami Konwencji, jednego lub kilku spisów dziedzictwa niematerialnego dotyczącego zjawisk z obszaru danego kraju.
Ponadto państwa powinny w ramach działań ochronnych, zapewniać uznanie i szacunek dla niematerialnego dziedzictwa kulturowego istniejącego w obrębie ich społeczeństw, zwłaszcza za pośrednictwem poszerzających wiedzę programów edukacyjnych i informacyjnych, działań mających na celu rozwijanie potencjału w zakresie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego i wspierania nieformalnych środków przekazywania wiedzy.
Wszystkie działania mające na celu ochronę przejawów niematerialnego dziedzictwa kulturowego podejmowane przez instytucje państwowe, stowarzyszenia czy też organizacje pozarządowe muszą być wdrażane za zgodą i przy udziale grup, wspólnot, a w uzasadnionych przypadkach jednostek, których to dziedzictwo dotyczy.


spacer